No caminho, com propósito*
Atualizado: 30 de jun. de 2025

Viver de forma plena, sem questionamentos e percalços é uma utopia que nos assola em boa parte da nossa caminhada.
Um caminhar onde pontos se entrelaçam e se separam no tocar da nossa carruagem, que é criada e decorada por cada um de nós.
Mesmo com todos os adornos, é difícil saber qual estrada é melhor para seguir e caminhar, mas a firmeza de que podemos ir, seja lá de qual maneira for, vai funcionando, pouco a pouco. Porém, quando não entendemos o sentido, vamos nos perdendo ao longo do caminho.
O doce sentido vai voltando quando percebemos que há um propósito. O propósito nos move, faz com que o seguir fique mais leve. É quando tudo e todas aquelas entrelinhas geram sentido e o ir com força total naquilo que acreditamos se torna claro e límpido. Entender esse movimento é quando descobrimos a nossa força motriz, aquilo que nos impulsiona, mas que nem sempre aparece e se deixa chegar.
Ah, se tudo isso ficasse fácil de ser entendido no começo da nossa jornada!
Os pequenos e grandes "ses" ficariam no fundo da carruagem, sem o assombro daquilo que não foi escolhido. Deixaríamos para trás fantasmas que mais parecem enormes sabotadores que fazem com que desacreditemos nas nossas próprias escolhas.
Mas, o que seríamos sem todos os tropeços que nos fazem enxergar os pontos de formas diferentes?
Cada aprendizado que colhemos diante das nossas escolhas, pouco a pouco, vão nos dando pistas para entendermos todo aquele sentido que buscamos. E, quando o propósito é entendido, o momento tão esperado acontece. As sutilezas vão tomando forma e o entendimento passa a ser outro.
Lembro que, quando descobri o meu propósito, falava ao telefone com uma amiga que estava na África fazendo trabalho voluntário. Ao escutar cada palavra sobre as inúmeras experiências que ela vivia por lá, o sentido das coisas se ampliou por aqui. Lágrimas rolaram no canto dos meus olhos, e percebi que tudo estava bem ali, diante de mim. Apenas não conseguia entender, pois muitas vezes, fazemos um emaranhado, uma confusão com todos os nossos sentimentos. Neste momento, a força motriz estava pronta, o caminho estava escolhido.
A motivação que nos alimenta faz com que o florescer fique mais bonito a cada dia, formando lindos canteiros por onde a nossa carruagem passa, mesmo que só a gente consiga ver e entender a dimensão deles.
Canteiros que são regados com suor, lágrimas de alegria, tristeza, raiva, frustração, ansiedade e tudo aquilo que a vida nos prega, dia após dia.
Acreditar em si mesmo e seguir em frente leva tempo, mas não desista. Sua carruagem está logo ali, esperando por você. Apodere-se dela, tome as rédeas e percorra, com coragem, cada caminho que se abrir. *Texto escrito para minha coluna Conversas de Dentro, no jornal A Voz da Serra.
_edited.png)



rr88 mình cũng kiểu nghe người ta nhắc hoài nên bấm vào xem thử cho biết thôi, chứ không có thời gian ngồi đọc kỹ từng thứ. Vào cái là thấy trang làm khá dễ chịu, nền nhìn thoáng nên lướt một lúc không bị mỏi mắt. Mình thích nhất là họ chia nội dung theo từng khối rõ ràng, kéo xuống tới đâu biết tới đó chứ không bị dồn chữ một cục. Mấy chỗ dạng bảng cột nhìn gọn, liếc qua là hiểu ý chính, không phải căng mắt tìm. Thanh menu đặt ngay chỗ dễ thấy nên chuyển qua lại cũng nhanh, không bị lạc. Nói chung cảm giác dùng ổn vì bố cục và menu được…